بر عکس این که همه فکر میکنند من شاگرد درس خونی بودم و نمرات عالی و شاگرد خرخون بودم علی الخصوص شاگردام چنین فکری میکنند من درسم فوق العاده افتضاح بوده و همیشه خدا از درس بیزار بودم !
آخرین باری نمره بالای 15 گرفتم - نمره 20 نه ! - فکر کنم 10 سال پیش بوده !
دو بار فقط نمره بالا داشتم که اونم حسابان بوده 18 شدم و فیزیک هم 17 !
آخرین باری که 20 گرفتم چهارم دبستان بودم !
بعد از اون دیگه تا سوم راهنمایی حول و حوش 15-16 دور میزدم , سه ترم اول دبیرستان را معدلم حدود 12 بوده , بعد از اون معدلم 5.5 و 6 و 7 بوده !
معدل کلم بوده اینا !
بعدش هم که اخراج شدم و شبانه درس خوندم !
کمترین نمرات همیشه مال عربی بوده ! که 1.25 - جمع میان ترم و پایان ترم - بوده !
زیست شناسی را همیشه افتادم ! کمترین اش 3 بوده !
ادبیات فارسی هم 2.5 !
عربی 1 را هم 2 بار گرفتم !
عربی 2 را هم 3 بار گرفتم !
عربی 3 را هم بعد از 5 ترم تلاش نتونستم پاس کنم !
یعنی همش این دبیر ها با من لج بودند !
این اوضاع درسی منه , کسی الان باورش نمیشه این گذشته من بوده و حالا چیکارم !
الان هم دانشگاه دست کمی ندارم :((
تموم بدبختی من از این درسهای عمومی هست !
مهندسی آی تی درسهای سنگینی داره , اندیشه اسلامی را بعد 2 ترم هنور نتونستم نمره بالاتر از 2.5 بیارم و اسباب شرمندگی خاله ام را فراهم کردم !
دیگه مخم هنگ کرده !
درس
آبله مرغون
عنوان صحيح: آبله مرغان
چند روزه توي چشام انگار يك چيزيه !
من وقتي يكي از همكارام نقطه نقطه بود باهاش دست دادم
يعني ميميرم ؟
:((
نه من جوونم
آروز دارم :D
چشمهایم
صبح ساعت 6:30 از خواب پا میشه , میشه پای کامپیوتر تا 7:30 , میره سرکار از 7:45 میشنه پای کامپیوتر تا 2:30 , میره خونه از 2:45 میشینه پای کامپیوتر , همون جا ناهار می خوره , ظهر ها نیم خوابه , از خونه بیرون نمیره عصرها , همش پای کامپیوتره تا ساعت 2-3 نصفه شب !
من نمیدونم چی توی این اینترنت هست !
آخرشم اینه که دیگه چشماش به زور جایی را می بینه !
اینم یک جور اعتیاده !
زندگی
ترجيح ميدم 40 سال زندگي كنم و كيف كنم تا اينكه 80 سال زندگي كنم با زجر !
كه تا هب مرز 50 سالگي رسيدم بگن اينو بخور و اونو نخور و ال كن و بل كن !
هویت
چقدر جالب میشه آدم هویت اش را عوض کنه و بره یک گوشه دنیا بدون دغدغه ...
چاره اش یک جراحی پلاستیک که قیافه ات عوض بشه !
بری توی یک جزیره توی یک مغازه , یک کار آروم !
یا توی پاریس توی یک کافه باشی !
یا توی شهری توی آروم ترین جای اروپا !
یا یک مزرعه دار توی یک دشت سرسبز توی استرالیا !
یا یک معلم ساده توی یک روستای دور افتاده شمال !
من اگه یک روزی نبودم چنین جاهایی می تونین منو دوباره ببینید ...
جزیره ای در کنار آتشفشان
من در جزیره ای هستم که به آتشفشان خیلی نزدیکه , جزیره که همیشه آرامش را داره ولی این جزیره یک بدی داره , این جزیره نزدیک یک آتشفشانه , هر لحظه دلت می لرزه که نکنه فوران کنه و زندگی را خاکستر کنه !
منتظرم تا این آتشقشان واسه همیشه خاموش بشه ...
انتگرال
من صبح از خواب پاشدم
دست و صورتم را شستم
صبحانه خوردم
رفتم سر خیابون , پیاده یا با اتوبوس رفتم محل کارم
کارم را انجام دادم و برنامه نوشتم و ...
سایتها و سرور ها را چک کردم
ظهر کارت زدم و اومدم خونه
ناهار خوردم و خوابیدم
عصر رفتم بیرون یک کمی پیاده روی کردم
برگشتم خونه و فیلم دیدم
ایمیلم را چک کردم و خوابیدم
کاربر انتگرال و تابع و مشتق کجاش بود ؟
( بابا چرت و پرته , اینا چیه به خورد مردم میدین آخه و پولش را میگیرین ؟! )
یک آگهی ساده !
همه ی سرنوشت زندگی منو یک آگهی ساده روزنامه عوض کرد , یک آگهی اردیبهشت 81 توی نیازمندی های روزنامه ایران !
گذشته
روزهایی که گذشت و روزهایی که داره میگذره , شاید تا چند وقت دیگه , خیلی داره به سختی می گذره , اتفاقات سختی واسم افتاد , خیلی سخت , اما تجربه های خوبی هستند و بودند , یکی از چیزایی که تجربه داره اینه که اول امتحان میگیره و بعد درس میده , بگذریم , ولی روزهای سختی بود ...
گذشته جنس کوه مثل سنگ
چه سخته ، چه سخته
گذشتن از تو ديوار گذشته
يه خواب رسيدن به فردايي كه پشت اون نشسته
( افشین مقدم - گذشته )
این روزها مشغول ردیف کردن کارهای عقب موندم هستم واسه شروع کار جدیدم , گفتم میرم و سر حرفم هم هستم , فقط دارم کارها را مرتب میکنم که اون زحمتهای گذشته ی من و بقیه دوستام از بین نره :)
اوائل دوست داشتم یک مهندس کشتی بشم ( دائیم کاپیتان کشتی در حال حاضر ) عاشق دریا بودم و هستم , دوست داشتم مثل اون باشم ولی سرنوشتم عوض شد , الان اصلا راهم به کل فرق داره , دوست دارم حالا اون چیزی که همیشه آرزوش را داشتم را شروع کنم و در کنارش کار فعلی ام یعنی آموزش الکترونیکی و وب را هم ادامه بدم , ولی هدف اصلی من نبوده و نیست , نمیدونم کجای کارم هستم ولی فکر میکنم بس باشه فعلا , گرچه همه کار نکردم ولی خیلی کارها کردم
این روزها اصفهان و فنی و حرفه ای اصفهان :)
تا ببینیم روزهای آینده چی پیش میاد :)
این قرارمون نبود ...
نه خدا
نه خدا
این قرارمون نبود :((
خدا آخه چرا ؟
این قرارمون نبود
من رنگِ شب بشم
تو سر سپرده شی
من جون به لب بشم.....
هر کسی آرزویی داره
من بیرون منتظر اتوبوس ایستادم
پشت ایستگاه مدرسه است
صبح دارن میرن سر کلاس , میایسته و به من نگاه میکنه و توی دلش میگه کاش جای من بود !
من توی ایستگاه ایستادم و توی دلم میگم کاش جای اون بودم !
ای کاش ...
کاش قدیما بود , مامانم یا بابام منو می گرفتند و توی اتاق حبس می گردن چون درس نخونده بودم , ای کاش تنبیه الان هم همین جوری بود ولی هرچی بزرگتر میشیم تنبیه ها هم سخت میشه , اون موقع یک شب بود ولی حالا سختی ها چندین ماه و یا شاید چندین سال , الان فقط دوست دارم برگردم عقب به اون زمان ...
می دونم نمیشه پس فقط توی رویاش سیر می کنم !!
خداحافظ: من خیلی خسته ام ...
من خیلی خسته ام , خیلی !
تموم انرژی ام مونده , زمانی و جایی برای خالی کردنش پیش نیومده , از کار روتین و اداری خوشم نمیاد , دوست دارم توی کارم عرصه برام باز بشه تا بتونم خودمو خالی کنم , من مونده و کلی فکر و ایده که نمیتونم پیاده کنم , حتی بزرگترین . بهترین جای ایران و دنیا هم توی کارم نمیتونه منو ارضاء کنه , متاسفم من نمیخوام فسیل بشم توی 24-25 سالگی !
من موندم و یک دنیا کار و طرح و پروژه ولی جایی گیر کردم که فقط دارم رو به عقب میرم , جایی هستم که دیگه عرصه ای برای کار تازه ای ندارم , کار یکنواخت منو دیوونه میکنه و من دیگه نمی تونم!
دیگه نمی تونم ادامه بدم چون اگه همین جوری پیش بره من تا 1 سال دیگه نابود میشم !
وقتی می بینم میتونم خیلی کارها انجام بدم ولی جایی گیر کردم که نه راه پس دارم و نه را پیش داغون میشم , من خسته و عصبی از همه جا رونده شده و از همه جا مونده !
نه دیگه اینجوری نمیشه ادامه داد , متاسفم , مثل من زیاده , خیلی زیاد !
یک جای کار را اشتیاه کردم , یعنی یک محاسبه ی اشتباه تموم برنامه هامو نابود کرد !
در مورد کار جدیدم می نویسم
یک کار که پر از خلاقیت , متنوع و محدودیتی ندارم
میتونم پرواز کنم , پرواز ...
تولد وبلاگم
امروز اومدم یک پست بنویسم , دیدم 599 پست من میشه و بعدیش 600 پست وبلاگ میشه ( ایول استعداد ) , گفتم بذار ببینم اولین بار کی توی این وبلاگ نوشتم رفتم دیدم بله ! 23 نوامبر 2001 , یعنی تفریبا 2-3 روز دیگه , 2-3 روز دیگه وبلاگ من میره توی 6 سالگی , 6 سال پیش چنین روزهایی با دوستی آشنا شدم که ولاگ نویسی را بهم یاد داد , بعد اینجا بلد نبودم فارسی بنویسم , نوشته های اولم پینگیلیشی بود !
تا اینکه پرشین بلاگ اومد وبلاگ پرهام 82 را راه انداختم , بعد از اون رفتم مدتی توی بلاگ اسکای , وبلاگ روزانه را داشتم , و البه همزمان با اونا اینجا را هم داشتم , اینجا اوائل اسمش هفته های خاکستری بود وقتی اون هفته های خاکستری باقی موند اسمش را عوض کردم به خیلی دور , خیلی نزدیک , تموم فیلم خیلی دور خیلی نزدیک هم ماهیت اش بهم نزدیک بود واسه همین اینجا شد خیلی دور خیلی نزدیک ؛ فعلا هم هستم گرچه من وبلاگ نویس نیستم و همین جوری روزانه می نویسم , گرچه اعتقاد دارم وبلاگ نویسی طولانی مثل بعضی ها خیلی کسل کننده میشه و باید وبلاگ کوتاه و مختصر باشه , به هر حال اینجا داره 6 سالش تموم میشه , آخرم فلسفه ایم میره تو 6 سال و 6 سال تموم میشه و 6 سالشه را نفهمیدیم !
از همه ی دوستانم هم که میان هم ممنونم که مشتری همیشگی اینجا هستند ;)
برم که کلی کار دارم امروز دوباره رو هم انبار نشه !
در جزیره ...
من الان در جزیره ای هستم , هزاران کیلومتر دورتر از همه , تا نزدیکترین کشور و جزیره ی مسکونی دو هزار کیلومتر فاصله دارد . از دور جزیره ای تپه مانند و پر از درخت است , وسعت این جزیره زیاد نیست , در حدود 1000 کیلومتر , جمعیت خیلی کم است , مردمانی از فرهنگ های مختلف , زبان کسی را اینجا نمی فهمی , مردم با لبخند با هم برخورد می کنند ....
من در ساحل غربی هستم , ساحل غربی جزیره بر عکس قسمت شرقی موجهای بلندی دارد که گاهی تا 2 متر می رسد و آرامش بی نظیر دریا را به هم میریزد , ساحل غربی از صخره های بلندی درست شده , صخره هایی که آمد و شد از آن بسیار دشوار است .
این جزیره آرامترین جای دنیاست , جزیره ای با همراه با یک دوست , صبح ها ساعت 6 از خواب بلند می شوم , با دوچرخه به سمت ساحل ماسه ای شمال جزیره میروم , به خانه باز میگردم و صبحانه را در آرامش می خورم , مدت ها بود اینگونه صبحانه نخورده بودم , اینجا کار زیادی وجود ندارد , همه برای آرامش آمده اند , ساکنان ثابت کمی دارد ولی من شهروند دائمی این جزیره شده ام و بقیه ی ساکنان را می شناسم , به محل کارم میروم , در مرکز جزیره که محلی پر هیاهو است , چند ساعتی در هیاهوی جزیره ام و کارم را با فراغ بال انجام میدم , به ده ها طرح نیمه تمام خودم فکر میکنم و رسیدگی میکنم , به خانه میروم و ناهاری سبک , سعی میکنم از دوچرخه استفاده کنم , دوچرخه اینجا وسیله ای متداول است , همیشه هوا تمیز است , به راحتی اکسیژن خالص تنفس می کنم .
ناهار را می خورم , ناهاری به دلچسب در کنار دوستم , بهترین دوست دنیاست , دوستی که در سختی ها مرا تنها نگذاشت حالا آرامشم را با او قسمت میکنم , یک خواب آرام تا عصر , عصر فرصتی است برای دیدن غروب , غروب زیبایی دارد , انگار در کنار خورشید ایستاده ام , خورشید 20-30 برابر خورشید است که 20 سال در شهر دیده ام , می ایستم تا خورشید دیگر نباشد .
آرام در کنار ساحل نشسته ام , نسیم خنکی می وزد و نوشیدنی گرم مرا سرد میکند , بلند می شوم و به خانه بر میگردم , اینقدر خانه آرام است که باورم نمیشود ....
برمی خیزم و به رستورانی که غذاهای دریایی دارد می روم , موسیقی آرامی که خاص منطقه است آرامش را دو چندان میکند , غذا را میخوریم و قدم زنان به سوی خانه میرویم , نوبت خواب است , همراه با صدای موج دریا خوابم می برد ...
تا فردا صبح ...
سرباز کوچولو
شهراد , داداش کوچیک منم رفت امروز سربازی
زمانی که خودم رفتم آرزو کردم هیچ وقت شهراد نره سربازی , به خاطر سختی که داشت اما میدونم که آخرش باید رفت , این یک جزء از مسیر پر پیچ و خم هر پسر ایرانی هست و دیر یا زود باید رفت سربازی .
نمیدونم چی بنویسم واسه داداشم
میدونم خیلی دلم واسش تنگه
...
نميدونم چرا گاهي كارا اينجوري ميشه
ديگه درمونده شدم
ديگه توان ندارم ادامه بدم
دعا كنين مشكلم حل بشه
روزهاي خيلي سختي دارم
در جستجوی آرامش 2
دارم میرم سفر تا چند روزی آروم باشم
یک پست نوشتم درباره آرامش , حالا فعلا جاش را پیدا کردم و دارم میرم
شب خوش
اگه شد توی وبلاگم هم می نویسم
منو درگير خودت كن
تا جهانم زير و رو شه
تا سكوت هر شب من
با هجوم ات روبرو شه
بي هوا بدون مقصد
سمت طوفان تو ميرم
