آینده را تصور کن

به نظر من توی زندگی اگر از هر آدمی یا دوستی فقط یک جمله کوتاه یاد بگیری و اون را توی زندگی ات به کار بگیری کافی هست.

حدود سال ۸۰ پیش یک دوستی داشتم - کاری به کیفیت اون دوستی و موندگاری اش ندارم چون سالهاست اون دوستی تموم شده و هیچ خبری از همدیگه نداریم - که این دوستی همزمان با شبکه های بازاریابی مثل گولدکوئست بود، خیلی سعی کرد منو مجاب کنه که عضو اون شبکه و زیرمجموعه اش بشم و البته من هیچ وقت عضو نشدم، هیچ وقت نتونست بر اون اصفهانی وجودم غلبه کنه !

یک روز که داشت حرف میزد یک چیز جالبی تعریف کرد، در مورد شبکه اشون حرف میزد و اینکه بعد از چند وقت به چه میزان پولی میرسی و میخوای با اون پول چیکار کنی و میگفت همیشه حتی در مورد جزئیات آرزوهات و رویاهات تصور کن در آینده میخوای چی و چجوری داشته باشی و این را تعریف میکرد که:
یک روزی یکی توی دبی آرزو داشته بنز داشته باشه، بعد از چند سال به آرزوش میرسه و یک بنز میخره، از قضا بنز را از یک هندی خریده بوده - نمیدونم چقدر با هندی ها رفت و آمد داشتید ولی اکثر هندی ها یک بوهای خاصی میدن، اون بو را نمیتونم تشریح کنم ولی خب برای ما بوی مطبوعی نیست - و توی اون بنز بوی همون هندی را میداده و با اینکه بنز خریده بوده این بو آزارش میداده !
خلاصه این بود که میگفت حتی اگر چنین آرزویی برای آینده داری با جزئیات تصورش کن چون همون طور به بعضی چیزا میرسی که تصورش کرده بودی.

دیروز یک دوستی میپرسید تو چجوری به بعضی چیزا میرسی و راضی هستی گفتم "من همیشه آینده را تصور میکنم".

از حدود ۱۵ سالگی یک دفتر داشتم که توش از آینده مینوشتم که قرار هست چی بشه حتی یک مدتی اینقدر این تصورم قوی بود که روزانه مینوشتم در آینده قرار هست چی بشه ولی سریعا این روال را قطع کردم، البته چند سال بعد نمیدونم چی شد که اون دفتر را نابودش کردم، فکر میکنم یکی از دلایل اینکه آینده را با جزئیات مینوشتم سریال مورد علاقه ام "در برابر آینده" یا همون "نسخه اولیه" بود.

سالها پیش وقتی اولین کارم به صورت مستقل - یعنی جدا از بابام - شروع کردم زیاد راضی نبودم یعنی واقعا به الکترونیک و کار توی شرکت بابا علاقه داشتم ولی خب یک روز قرار شد مستقل از بابا کار کنم که فکر میکنم این بزرگترین لطف بابام به من بود که باعث شد از ۱۷ سالگی مستقل کار کنم و روی پای خودم بایستم.

همون زمان آینده را تصور کردم که اگر قرار شد کار بعدی داشته باشم و راضی باشم فضای کاریم چجوری هست و دو سال بعد بهش رسیدم، عالی نبود ولی خب با تصوراتم تقریبا یکسان بود، یک گام جلوتر برای تصورات جدید تر، بازم بهش رسیدم، یعنی همیشه به بالاترش فکر میکردم و بهترش را تصور میکردم و هنوزم همین طور هستم و اتفاقات این ۷-۸ سال اخیر را از قبل تصور کرده بودم.
حتی وقتی زندان بودم میدونستم روال قبلی زندگیم ادامه پیدا نخواهد کرد و خیلی چیزا را از دست خواهم داد، همون توی اون مدت تصور کردم که آینده من چجوری میتونه باشه و چه کارهایی میشه انجام داد و تا چند سال بعد قرار هست به کجا برسم و کجا باشم و چه چیزایی بدست بیارم.
البته همه این تصورات یک جورایی برنامه ریزی برای آینده هم هست ولی خب نیاز به چیزی فراتر از برنامه ریزی نیاز هست یعنی باید یک تصور قوی هم کنار اون برنامه ریزی باشه.

اعتراف میکنم به تنها رویایی که برای آینده ایی که امروز هست تصور کرده بودم و بهش نرسیدم فوتبالیست شدن بود، یعنی از یک زمانی به بعد دیگه نتونستم فوتبال بازی کنم، به نظرم اگر قرار بود به همه رویاهامون دست پیدا کنیم دیگه اونها رویا نبودند.

الان دارم توی یکی از بزرگترین و بهترین شرکت های نرم افزاری ایران کار میکنم و چیزی هست که ۲-۳ سال پیش تصورش را داشتم که اگر قرار هست اینجا کار کنم توی چه فضایی کار کنم و مدتی هست دارم برای آینده بهتر تصور میکنم و خوشحالم دارم بهشون میرسم، حس میکنم وقتی این تصور را داشته باشی و تصورت قوی باشه بهشون میرسی و با اینکه ممکنه خیلی بالا و پایی داشته باشی ولی هیچ وقت ناامید نمیشی.

آینده و رویاهاتون را تصور کنید ولی هیچ وقت با اونها زندگی نکنید.

پی نوشت: به دنبال عکس برای این مطلب میگشتم که یک عکس جالب پیدا کردم که یک پرچم با متن "Imagine the Future" بود، کمی بیشتر جستجو کردم دیدم دانشگاه تسوکوبا ژاپن شعارش Imagine the Future هست و اون پرچم در کنار پرچم دانشگاه تسوکوبا نصب هست.

از مقدماتی جام جهانی ۱۹۹۸ تا ۲۰۱۴: از ویرا تا کیروش

تیم ملی فوتبال ایران چهارشنبه دو هفته پیش در یک بازی دوستانه ۳-۱ در مسقط به عمان باخت، نمیشه یک بازی دوستانه را ملاک قرار داد ولی خب قبل از این هم دو بازی توی مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۴ به لبنان و ازبکستان باختیم و یک بازی دوستانه هم به آلبانی باخته بودیم، این نتایج اخیر تیم ملی ایران را کنار نتایج مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۴ بزاریم میبینیم که به جز برد اتفاقی ازبکستان و بازی با کره جنوبی که روی خوش شانسی و درخشش رحمتی بردیم نتیجه خاصی کسب نکردیم. دور مقدماتی هم که برد خفیف ۴-۰ و ۱-۰ مقابل مالدیو و تنها نتیجه خوب برد ۶-۰ بحرین در آزادی بود و تساوی با قطر در دوحه و تهران و تساوی با بحرین در منامه نشون میده که اصلا نتایج خوبی کسب نکردیم.

به نظر میاد کیروش هنوز واقعا ترکیب ایران را نشناخته، البته خب کسی که تقریبا نیمی از زمان کاری اش را به جای اینکه لیگ را به دقت تماشا کنه، به بهونه سر زدن به بازیکنان ایرانی شاغل در اروپا و کشف بازیکنان از لیگ دسته چندم کشورهای درجه دو و سه اروپایی مشغول هست و گاه و بیگاه لیگ را تعطیل میکنه خب مسلما ترکیب اصلی اش را هم هنوز بعد از چند سال نشناخته است.

اتفاقی که در مقدماتی جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه رخ داد عدم نتیجه گیری محمد مایلی کهن بود که بعد از تساوی با کویت در آزادی و بازی با قطر که ایران ۲-۰ به قطر در دوحه باخت و شانس صعود مستقیم را از دست داد سریعا محمد مایلی کهن برکنار شد و ویرا سرمربی تیم ملی ایران در بازی با ژاپن و احتمالی استرالیا شد.
اون زمانی بزرگترین اتفاقی که افتاد این بود که ویرا ( گرچه معتقدم ویرا اون تفکر پشت تیم ملی ایران نبود و فرد دیگه ای به ویرا خط میداد ) بازیکنان باتجربه و بازیکنانی که اون مقطع در اوج بودند را به ترکیب تیم ملی اضافه کرد، حضور بازیکنانی مثل زرینچه، پاشازاده، نامجومطلق به ترکیب تیم ملی اضافه شدند و اضافه کردن بازیکنان در اوج و با تجربه  موفقیت آمیز هم بود و تجربه اون بازیکنان باعث شد ایران به جام جهانی صعود کنه.
ولی دروازه بانان فعلی تیم ملی و مهاجمین تیم ملی اصلا آمار مناسبی ندارند، تنها بازیکنانی که بیش از ۱۰ گل زدند جواد نکونام و از مهاجمین هم غلامرضا رضایی ( ۱۱ گل ) هستند، بازیکنان فعلی تیم ملی ایران هم به نظر نمیاد تجربه بالایی برای این رقابت های حساس با قطر در دوحه و کره جنوبی در سئول داشته باشند.

کاش کیروش به جای لجبازی با بازیکنان تیم ملی ایران کمی فکر میکرد که چه بازیکنان با چه تجربه هایی را تیم ملی بهشون نیاز داره و باهاشون صحبت میکرد تا اونها به تیم ملی کمک کنند، چنین اقدامی باعث موفقیت خود کیروش هم میشد ولی خب متاسفانه تفکر غلط کیروش که اصلا با فوتبال ایران و آسیا همخوانی نداره باعث شده تا وضعیت تیم ملی فوتبال ایران به این گونه باشه که قطری هایی که هیچ جایی در فوتبال جهان ندارند در دوحه برای یک اتوبوس ما را مضحکه دست خودشون بکنند و جنگ روانی راه بندازند !

ایران چند بازی حساس پیش رو داره و کیروش به جای اینکه از بازیکنان با تجربه ای مثل رحمتی و کریمی و عقیلی و حتی مجیدی واقعا الان میتونند به ایران کمک کنند، ولی کیروش داره لجبازی میکنه و آخرین اقدامش هم این بود که یک اقرارنامه اجباری داده تا بازیکنان امضا کنند و اگر ایشون لطف اشون شامل حال رحمتی و عقیلی شد به تیم ملی برگردند.
من کار رحمتی و عقیلی را تائید نمیکنم ولی به نظر من الان وقتی رحمتی شفاها عذرخواهی کرده وقت امضا کردن اقرارنامه نیست و بعد هم متن را توی سایت های خبری منتشر کنند.

متاسفانه الان در مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۴ برزیل در رده سوم بعد از ازبکستان ۱۱ امتیازی و کره جنوبی ۱۰ امتیازی و با ۷ امتیاز با قطر هم امتیاز هستیم، در ادامه هم با قطر در دوحه، با لبنان در تهران و با کره جنوبی در سئول بازی داریم، یعنی برای صعود مطمئن باید ۹ امتیاز کسب کنیم، شاید برد لبنان محتمل باشه ولی بازی با قطر در دوحه و کره در سئول واقعا دشوار هست.

کیروش اگر صعود کنیم با نکنیم پولش را میگیره یعنی حرفه ای تر از اون هست که توی این زمینه به فدراسیون فوتبال ایران باج بده ولی اگر صعود نکنیم فقط ۴ سال سرخوردگی این عدم صعود به جام جهانی برای فوتبال ایران باقی می مونه و ما می مونیم با کفاشیان عین دلقک ها بیاد یک خنده احمقانه تحویل ملت بده و بعدش هم انگار نه انگارش باشه و فکر کنه داره کار زیرساختی میکنه !

از صمیم قلب دوست دارم تیم ملی فوتبال ایران این چند بازی پیش رو را با برد پشت سر بگذارند و ایران به جام جهانی ۲۰۱۴ برزیل صعود کنه تا فوتبال ایران بیش از این آسیب نبینه، آغاز دو هفته انتظار ...

یک قدم من، یک قدم تو

وقتی بچه بودیم یک بازی انجام میدادیم، بازی اینجوری بود که دو نفر در فاصله دور از هم میایستادن و با یک قدم بهم نزدیک میشدن، هر کسی نوبتش میشد باید یک قدم برمیداشت، از قدم مورچه ای تا قدم فیلی، هر کسی آخر میتونست پاشو بزاره روی پای اون یکی برنده بود.

جدا از اینکه قرار بود یک نفر برنده باشه این بازی یک درس داشت، اینکه برای رسیدن و برنده شدن هر کسی باید یک قدم برمیداشت، اگر کسی قدم برنمیداشت یعنی نمیخواست بازی کنه، بازی نمیکردیم ولی وقتی اولین قدم را برمیداشتیم یعنی میخواستیم بازی کنیم و بازی میکردیم.

درس بزرگ این بازی این بود که برای رسیدن باید یک قدم برداشت، اگر کسی یک قدم برداشت منم هم باید یک قدم بردارم، همین یک قدم من و یک قدم تو بود که بهم میرسیدیم.

کاش درس های بازی های کودکی امون را خوب یاد میگرفتیم که وقتی بزرگ شدیم بدونیم توی زندگیمون باید چیکار کنیم، این روزا کسانی شکست میخورند که اون بازی های کودکانه را یا بازی نکردند یا جدی نگرفتند یا درس هاش را یاد نگرفتند.

پی نوشت: یکی از دوستان گفت اسم بازی "گردو شکستم" بود، اون قدم فیلی و مورچه یک بازی دیگه بود که یکی میایستاد و به دیگران میگفت چه قدمی بردارند البته فکر کنم توی گردوم شکستم هم هر کسی میتونست قدم کوچیک یا بزرگ برداره تا زودتر به دیوار روبرو برسند و بهش دست بزنند.

گندمک جرقه یا آدامس جرقه

عصر یکی از روزهای تابستان ۱۳۷۰ یا ۱۳۷۱ که مامان خونه نبود من و پرنیا و شهراد توی خونه بودیم، اون روز عصر پرنیا بهم ۵۰ تومن داد ( درست یادم نیست ولی فکر میکنم همین حدود بود ) و گفت برو جرقه بخر.

منم رفتم سوپر مارکت سر کوچه توی خیابون میر ( شیرینی آبی فعلی ) به آقا رضا گفتم جرقه دارین ؟ گفت نه !
منم با کلی این دست و اون دست کردن رفتم مغازه بغلی که اسمش اگر اشتباه نکنم پاپا بستنی بود و همیشه شیرینی زبون و هله هوله جات داشت و بستنی های قیفی با دستگاه داشت.
همیشه دوست داشتم بستنی هاش را بخورم ولی خب همیشه فکر میکردم بهداشتی نیست و با اینکه مدرسه ام هم همون نزدیکی بود و دوست داشتم ازش بستنی بخرم هیچ وقت نخریدم و همیشه از اون بستنی قیفی های پاک میخریدم، به این خاطر این دست و اون دست میکردم که من از همون بچگی هیچ وقت دوست نداشتم وقتی از یک سوپر خرید میکنم از جای دیگه ای خرید کنم و اگر مثلا چیزی اون سوپر نداشت و باید از جای دیگه میخریدم میرفتم خریدم را میزاشتم خونه و برمیگشتم از سوپر دیگه ای خرید میکردم و هنوز هم همین اخلاق را دارم.

رفتم ازش پرسیدم جرقه دارید ؟ گفت بله و یک بسته آدامس جرقه بهم داد.
یک آدامس هایی بود که تا میخوردی روی زبونت شروع به جرقه زدن میکرد، نمیدونم هنوز هست یا نه.
برگشتم خونه همین که در را باز کردم یهو پرنیا گفت چرا از اینا خریدی ؟ من منظورم گندمک جرقه بود که عصرانه با شیر بخوریم ! انگار دنیا روی سرم آوار شد، تا اونجایی که یادم میاد چون از اون پاپا خرید نمیکردم روم نشد برم عوض کنم !

با اینکه پرنیا گفت طوری نیست و من و پرنیا و شهراد با هم سه تایی اون یک بسته آدامس را خوردیم ولی لحظه لحظه اون روز را یادم هست و هنوز بعد از ۲۲ سال خودم را به خاطر اون روز عصر نمیبخشم.

رافائل بنیتز که همیشه موقت بود

اگر قرار باشه یکی از زیباترین و بیادموندنی ترین مسابقات فوتبال تاریخ را نام ببرم من بدون شک از فینال لیگ قهرمانان اروپا بین لیورپول و آث میلان یاد میکنم، نیمه اول آث میلان ۳-۰ از لیورپول جلو افتاد ولی لیورپول در عین ناباوری در عرض ۶ دقیقه سه گل زد و بازی را مساوی کرد و بعد در ضربات پنالتی قهرمان شد و دلیل این قهرمانی را مدیون تفکر مردی به اسم رافائل بنیتز بود. رافائل بنیتز هفته پیش با چلسی قهرمان لیگ اروپا شد.

ولی رافائل بنیتز با اینکه ۴۷ بازی سرمربی چلسی بود ولی همیشه یک کلمه بین سرمربی و چلسی فاصله بود و اون هم کلمه موقت بود و همیشه واژه سرمربی موقت چلسی به همراهش بود حتی وقتی قهرمان اروپا شد و همیشه هم اعتراض هواداران چلسی به خاطر اینکه زمانی سرمربی لیورپول بود همراهش بود و جالب اینجاست که بنیتز بهترین آمار نتیجه دوران مربیگری اش را با چلسی کسب کرد.

اگر بخواهیم احساسی به این موضوع نگاه کنیم اینه که خیلی سخته که همیشه در حال تلاش باشی و سعی کنی بهترین باشی ولی بدونی آخرش نیستی و هر کاری هم بکنی یک چیزایی مال تو نیست، اتفاقی که این روزا خیلی زیاد توی دوستی ها و رابطه ها و همکاری ها رخ میده.

و اگر بخواهیم حرفه ای به این موضوع نگاه کنیم اینه که علیرغم این که میدونی موقت هستی و آخرش نیستی و یک چیزایی مال تو نیست و همیشه یک عنوان موقت دنبال اسمت سنگینی میکنه از همین فرصت اندک استفاده کنی و بهترین باشی.

توی گروه ما باش

ظهر تابستان ۱۳۷۳ من پشت پنجره اتاق پذیرایی روی فن کوئل ایستاده بودم و خیابون را نگاه میکردم تا ببینم مامان کی میاد، اون روز مامانم رفته بود نتیجه امتحان مدرسه راهنمایی نمونه مردمی را ببینه که من قبول شدم یا نه ! مامان اومد و من قبول شدم.

اون سالها ورود به مدارس نمونه مردمی واقعا کار مهمی بود، مدارس غیر انتفاعی تازه تاسیس شده بودند و جو اون سالها اینجوری بود که هر کسی پول بده میره مدرسه غیر انتفاعی و هر کسی درس خون باشه مدرسه نمونه مردمی هست و وارد شدن به مدارس نمونه مردمی مستلزم قبولی در امتحان ورودی بود. اون روز گفتم باید تموم فکر و ذهنم توی این مدرسه که بهترین دبیرها را داره فقط و فقط درس خوندن باشه.

چند ماه از مدرسه گذشته بود که یک روز محسن اومد پیشم و گفت: پرهام اینجا چند تا گروه داریم که برای اینکه کسی اذیت ات نکنه باید توی یکی از این گروه ها باشی، ما اسم گروهمون "پانچ" هست و بیا تو گروه ما باش.
البته زودتر امین هم اومده بود و همین ها را گفته بود ولی من جدی نگرفته بودم ولی محسن اومد و خیلی جدی گفت، از این لحاظ این چند تا گروه دنبال عضویت من توی گروه اشون باشم چون من مامور انتظامات مدرسه بودم.

اون روز قبول کردم که توی گروه پانچ باشم و محسن یک لیست از بچه های گروه را بهم داد و یک سری نکات را بهم گفت، توی ترسیم و نقشه جغرافیا به اعضای گروه کمک کنم، اینکه اگر بچه های گروه دیر اومدن بزارم بیان تو و اگر اسم اشون را رد کردن نزارم دست ناظم برسه، اگر به نماز مدرسه نرفتن اسم اشون را رد نکنم و اگر زنگ خورده بود بزارم آب بخورند و اینکه هوای همدیگه را داشته باشیم.

از اون روز متوجه شدم با اینکه وارد یک مدرسه نمونه مردمی شدم ولی همه چیز درس خوندن نیست، باید توی یک گروهی باشم و کارهای دیگه هم انجام بدم تا همیشه حاشیه امنیت داشته باشم و اگر احیانا دعوا شدم و یا اتفاقی افتاد بدونم یک سری افراد طرفدار من هستند.

از اون روز فهمیدم توی یک جامعه ایرانی اگر میخواهی زندگی کنی باید یک گروه یا بهتر بگم باند داشته باشی تا با خیال راحت کار و زندگی کنی.

هیچی سخت تر و سنگین تر از این نیست که باشی ولی دیده نشی

با یکی از دوستان مشغول تماشای فوتبال بودیم، سرمربی یکی از بازیکنان را که ابتدای فصل با هزینه ۱ میلیارد تومانی به تیم معروفی پیوسته بود و به خاطر همین نیمکت نشینی ها تیم ملی فوتبال را هم از دست داده بود را به بازی آورد.
دوستم گفت: فلانی را ببین ۱ میلیارد تومن پول گرفته آخرش هم مصاحبه میکنه که من را بازی نمیدن و دو قورت و نیمش هم باقی هست!

به دوستم گفتم: ببین همه چیز پول نیست که میگی این بازیکن ۱ میلیارد گرفته، میدونی این بازیکن از چی شاکی هست ؟ از اینکه اون هزینه خیلی زیاد را بابتش کردند و حدود یکسال هست داره تمرین میکنه ولی بهش بازی نمیدن و نیمکت نشین هست و همه چیز را هم از دست داده و هیچی سخت تر و سنگین تر از این نیست که یک فصل تمرین کنی و همیشه باشی ولی هیچ وقت بهت فرصت بازی ندن یا اون زمانی باید بهت بازی بدن روی نیمکت باشی و سرمربی تیم ملی نبینه و همه فرصت ها را از دست بدی و بازیکنان با سطح توانایی فنی کمتر توی ترکیب اصلی باشند.

دوستم گفت: خب وقتی میاد توی بازی هم خراب میکنه !
گفتم: ببین دقیقه ۷۵ که تیم عقب هست این بازیکن را به بازی آورده و انتظار معجزه ازش دارید، یک فصل تموم تیم بدترین نتایج را گرفته، بدترین زمان ممکن سرمربی بهش بازی داده و بعد انتظار دارید این بازیکن تموم یک فصل ناکامی تیم و ۷۵ دقیقه بازی بد کل تیم را به تنهایی توی ۱۵ دقیقه جمع کنه، آخر هم شما تموم کاسه کوزه یک بازی تیمی را سر یک مهاجم خالی میکنید.

اون بازیکن الان در حال جدایی از تیم مذکور هست فقط به این دلیل که:
هیچی سخت تر و سنگین تر از این نیست که باشی ولی دیده نشی

به یاد سیامک؛ مسئله چند وزیر

خونه خیابان هفت دست اصفهان پرخاطره ترین محل زندگی بود، فوتبال توی کوچه، خونه پشت بوم و خیلی خاطرات دیگه، تابستون ها که میشد یکی از تفریحاتمون این بود که بریم توی بالکن، طبقه بالا و خونه های کناری هم میومدن توی بالکن و با هم حرف میزدیم.

من کلاس سوم یا چهارم دبستان بودم، بعضی از روزهایی که توی بالکن بودیم سیامک پسر همسایه امون که از ما ۵-۶ سالی بزرگتر بود میومد توی بالکن، میومد توی بالکن و با مهارت خاصی برک دنس میزد و میگفت اگر تونستی ! هر چی تلاش میکردیم نمیشد، یک روز گفت خب بزارید بهتون مسئله ریاضی بگم ببینم میتونید حل کنید و اون روز از من و حامد پرسید: شطرنج بلدید ؟ گفتیم: آره، گفت: ۸ تا وزیر داریم میخواهیم توی یک صفحه شطرنج جوری بچینیم که همدیگه را نزنند. من و حامد دست به کار شدیم تا مسئله را حل کنیم، یادم هست بعد از هفته ها خودش جوابش را بهمون گفت و گفت این مسئله مهم هست که با کامیپوتر هم میشه حلش کرد.
یادمه یک شطرنج کوچیک داشتم که صفحه فلزی داشت و مهره هاش آهنربایی بودند و با اون تلاش میکردیم مسئله را حل کنیم و روی کاغذ بکشیم.

اون زمان میگفتن سیامک سرطان خون داره، سیامک یک پسر فوق العاده خوش تیپ و تمیز و مرتب بود، نمیدونم چرا از اون زمان این توی فکرم بود که هر کسی که زیاد حمام میره سرطان داره !
دیروز بعد از حمام یادش افتادم و یاد مسئله ۸ وزیر افتادم.
توی فیس بوک به آریا که همسایه اشون بود پیغام دادم که یک همسایه داشتیم اسمش سیامک بود ازش خبری داری ؟
امروز صبح این پیغام را دریافت کردم: سیامک ۵-۶ سال پیش به خاطر سرطان به رحمت خدا رفت :(

روحش شاد و یادش گرامی

مسئله ۸ وزیر

معلم‌های سرنوشت ساز

کلاس دوم دبستان برای حل یک مسئله ریاضی رفتم پای تخته سیاه و نتونستم حل کنم، خانم معلم ( که هیچ وقت فامیلش را یادم نمیره ) بهم گفت: تو هیچی نمیشی برو بشین سر جات!

از ۷-۸ سالگی همیشه این سوال توی ذهن من بود که چند بار دیگه به شاگردای دیگه اش گفته بود "تو هیچی نمیشی" و اونا را جلوی دیگران تحقیر کرده بود و این جمله کوتاه زندگی چند نفر را به سرازیری هدایت کرده بود و از درس و مدرسه بیزار شده بودند و چند نفر را به سمتی برده بود که به اون معلم ثابت کنند که یک مسئله ساده ریاضی ارتباطی با چیزی شدن یا یک فرد تاثیرگزار شدن توی جامعه نداره!

من به همه معلم هام و افرادی که حتی یک کلمه توی زندگی بهم یاد دادن هستند، حتی اگر اون معلم من را تنبیه کرده باشه مدیون هستم ولی دوست دارم اون معلم را ببینم و ازش بپرسم خانم چ........ به نظرتون من چیزی شدم یا نه ؟

این نوشته امیر مهرانی با عنوان معلم‌های رویاساز را هم بخونید.

لیونل مسی

من عقیده دارم فوتبال علم هست، یک فوتبالیست حرفه ای هم مثل یک مهندس ارشد هست.
به عقیده من مارادونا و زین الدین زیدان دو بازیکنی بودند که واقعا با فکر بازی میکردند، به معنای واقعی یک تیم روی پاشنه حضور این بازیکنان میچرخید و میدونستند توی زمین فوتبال باید دقیقا چه کاری انجام بدن و با توپ چیکار کنند، چند سال پیش فکر میکردم هیچ بازیکنی با این قدرت اثر گذاری نخواهد آمد ولی امروز به جرات میتونم بگم لیونل مسی یک اعجوبه و نابغه در فوتبال امروز جهان هست که حضورش در ترکیب یک تیم فوتبال تاثیرگذار هست، البته نباید کار تیمی فوق العاده بارسا و بازیکنانی مثل ژاوی و اینیستا را هم نادیده گرفت.

لیونل مسی توی زمین فوتبال با فکر بازی میکنه، وقتی به بازی اش دقت میکنم لیونل مسی واقعا میدونه به کجای توپ ضربه بزنه، با توپ میدونه چیکار کنه، توپ را چجوری کنترل کنه، با کجای پا و با چه قدرتی توپ را ارسال کنه تا دقیقا به محل مورد نظر برسه، با تمام روی پا بازی میکنه به گونه ای که انگار پاهای لیونل مسی آهنرباست و توپ آهنی ازش رها نمیشه، با تموم مهارتش توپ را در کنترل خودش درمیاره.

لیونل مسی یک نابغه فوتبال و یک بازیکن خارق العاده هست که میدونه از توانایی و مهارتش کجا و چه زمانی استفاده کنه، رمز موفقیت لیونل مسی این هست که از پیروزی و فوتبال سیر نمیشه و با تمام وجود فوتبال بازی میکنه، مسی لایق بهترین هاست و فقط یک قهرمانی جام جهانی با آرژانتین در کلکسیون افتخاراتش کم داره که امیدوارم بزودی این اتفاق بیافته، واقعا حیف هست چنین اعجوبه ای جام جهانی فوتبال را ویترین رنگارنگ افتخاراتش نداشته باشه.

من طرفدار رئال مادرید هستم ولی وجود یک نابغه مثل لیونل مسی را نمیشه انکار کرد.
این روزها اگر میخواهید واقعا یک بازی فوتبال تماشا کنید بازی های بارسا و مسی را تماشا کنید، وقتی بازی لیونل مسی و بارسا را میبینم احساس میکنم دسته پلی استیشن دستم هست و دارم بازی میکنم.